Verwacht niet teveel van de ander, als jij zelf nog teveel worstelt met pijnen, frustraties en angsten.

Dan ben je eigenlijk nog niet klaar voor je gelijkwaardige liefde.

En ben je nu verliefd op een beeld in je gedachten wereld . . .

Blijf waakzaam voor illusie en gebruik zowel je hart als je ratio.

Leila ©

laten ieder ander met rust.

Leila ©

Leila ©

Het is net zoals met het benaderen van een verkeersknooppunt.
Wat er op dat moment aan verkeer aanwezig is, tijdens jouw oversteek, is echt van te voren niet in te schatten. Dit komt omdat de mens beschikt over een vrije wil. Hierdoor kan iemand afwijken van zijn ‘gezonde’ levenspad.

Je kunt het beste heel moedig, je STAPPEN ZETTEN!
Dan pas kun je het werkelijke overzicht opmaken van jouw nieuwe situatie.

Ook jouw huidige situatie kan in 1 seconde, zomaar, plotseling veranderen. Zeker ook door je naaste.

Controle is illusie…

Die houding, van controle willen hebben, die maakt jou verkrampt.
Kies voor, en voel ZELFVERTROUWEN. Stop met kiezen om zo bang te zijn. Kies nu om Moedig te zijn en ga DOEN! LEEF in blijdschap en evenwicht. Gun jezelf dit alsjeblieft. Dat brengt jou waar jij echt wil zijn.

Leila ©

Natuurlijk trouw je niet, of ga je samenwonen met die intentie op een dag weer uit elkaar te gaan.
Je begint vol blijdschap, dromen en goede moed aan de relatie.
Vaak is het in het begin ook leuk en mooi samen.
Maar als twee mensen eigenlijk niet goed bij elkaar passen, dan weten ze dat al intuïtief, voordat ze die stap zetten. Maar duwen dit gevoel angstig weg.
Na een paar jaar weten ze meestal zo zeker, dat hun voorgevoel waarheid was, en wat dan?
Ik ken een aantal mensen, van heel dichtbij die zichzelf, en hun partner, zichtbaar voor de ‘gek’ houden en uitgeput raken van de relatie waar ze nu in zitten.

Voor diegenen die nu, in deze levensfase zijn aangekomen;
Denk jij ook al een tijd na over een echtscheiding? Is er zelfs al eerder over gesproken, met elkaar of met een goede vriend? Voel je al een tijd lang, niet meer de echte liefde voor je huidige partner? Is het veranderd in een ‘broer zus relatie’, of meer een soort van vriendschappelijk gevoel? Is het steeds maar weer gebekvecht en geruzie, machtsstrijd, afstand en spanning tussen jullie? Telkens hetzelfde kringetje waarin jullie om elkaar heen blijven draaien? Zo vaak al een ‘nieuwe start’ gemaakt? Misschien een aantrekken en afstoten?

Dwalen je gedachten, gevoelens, je wensen, dromen en je hart eigenlijk al een tijd lang naar een ander toe? En probeer je ook dat angstvallig te verbergen en weg te duwen, afgesloten van je omgeving en jezelf, de koker blik op ?
Geef het dan nu aan jezelf toe. Dit houdt je echt niet vol. En voor wie doe je het eigenlijk, voor wie blijf je in deze relatie? Het zal je enorm veel opluchting geven, het gewoon toe te geven.

Het is niet zozeer dat jij en je partner uit elkaar zijn gegroeid. Want wees eerlijk, dat zat nooit echt goed weet je nu, na al die jaren samen. Maar het is meer, dat jij dichter naar jezelf toe bent gegroeid. Je bent veranderd. Volwassen en wakker geworden. Je kent jezelf nu beter dan ooit en dus past er nu een heel ander type partner bij jou. Meestal ben je pas echt ‘volwassen’ +/- rond je 35e levensjaar. Zo is het natuurlijke verloop van de geestelijke ontwikkeling.

Pak je verantwoordelijkheid naar je eigen geluk op. Vertel het daarna rustig aan je partner. Of schrijf het eerst in een brief. Ontken je emoties niet, sta achter jezelf. Eerlijkheid duurt het langst en vrijheid voor alles.

Houdt er wel goed rekening mee dat je hoogstwaarschijnlijk dán pas, het ware gezicht van je partner te zien krijgt. Schrik daar niet van terug. De ware intenties van die ander naar jou toe, laten zich vaak pas volledig zien, tijdens het afscheid nemen. Als je huidige partner het beste met jou voorheeft, zul je dat ook merken. Dan wordt er waardig en respectvol afscheid van jou genomen. Verdrietig ja, maar gemeen, hard, vals en venijnig, nee. Maar vriendschappelijk afscheid nemen komt, helaas, erg weinig voor, weet ik.

Zeg gelijk tegen jezelf, dat je met een gerust hart en een schoon geweten mág scheiden. Want het gegeven: ‘Tot de dood ons scheidt’, is zo immens slecht voor de mens en zo een grote onwaarheid!
Het mag nu direct veranderen in: ‘Wij blijven bij elkaar tot ons karma uitgewerkt is’. Trouwens, de Goddelijke wet zegt: ‘Alles is 1, alles is onlosmakelijk aan elkaar verbonden.’

Dan geldt de regel die ze zo graag gebruiken tijdens een kerkelijk huwelijk ook niet, die zegt: ‘Alles wat God heeft verbonden zal geen mens kunnen scheiden.’ (via deze link kun je nog uitgebreider lezen over het onderwerp “Schuldgevoelens”) : http://tinyurl.com/5vco7fe
Deze wetten en regels zijn bedacht en opgelegd door mensen, Kerk en Staat, de grote machthebbers van toen. Dit Volledig tegen alle natuurwetten in! Macht en aanzien, daar draait het om bij hen.

Zie maar eens wat ze al eeuwen doen, met o.a. het seksueel misbruiken van kinderen en ‘ondergeschikten’. En maar de schijn ophouden en ons proberen te verblinden met al het blinkende klatergoud.
Als een relatie, het karma, de levenslessen tussen twee partners doorlopen is, dan is een relatie klaar en volledig GESLAAGD! Dit op tijd (h)erkennen is wijsheid en van levensbelang. Bewust zijn van wat echt gezond voor jou en je partner is.

Liefde kan er toch nog alleen maar zijn, als het ECHT IS?

Denk nu eens goed na waar je eigenlijk al die tijd, onnodig, mee bezig bent geweest.
Waar het écht om gaat bij beslissingen nemen en je belofte geven aan, is altijd dezelfde vraag:
Wat was jouw intentie op het moment dat jij die beslissing nam, om die belofte te geven? En let vooral goed op wíe je toen was! Jij bent niet meer die persoon van toen. Je bent veranderd en erg gegroeid, dat is je geboorterecht.
Als je toen met een zuivere, liefdevolle intentie beloofd hebt te blijven, dan was jouw belofte goed.

Er is géén macht hoger dan jijzelf, geen macht is hoger dan jouw eigen GEWETEN.
Stel je niet op alsof iets of iemand anders, je partner, de baas is in jouw leven.
Gedraag je niet alsof je een slachtoffer bent van je partner, want dat ben je niet.
Blijf je je wel als slachtoffer opstellen dan zal je partner daar bewust of onbewust
misbruik van blijven maken. Manipulatie volgt. Want jij geeft de ruimte daar steeds voor.

Je bent ook niet geboren om je partner gelukkig te maken, dat moet diegene zelf doen.Je bent geboren en samen met een partner, om geluk te delen dat is heel wat ánders. Vertrouw nu maar geheel op jezelf. Doe jezelf eer aan, respecteer jezelf.

Er staat geen mens boven of onder jou. Wij zijn elkaars gelijke.
Diegene dat nog niet begrijpt mag nog veel leren.

Het enige wat echt belangrijk is, is hoe JIJ over jezelf denkt. Je leeft volgens je eigen wetten en regels, anders wordt je ziek. Laat je partner, je familie, de buren en de rest toch gewoon roddelen en kletsen. Daar krijg je toch nooit de controle over. Die mensen die altijd maar zo bezig zijn met de ander, die hebben zichzelf nog lang niet ontmoet en willen dat ook niet. Dat weet je best.
Als ze zich toch gemeen opstellen naar jou toe, dan kun je ook gelijk duidelijk zien, dat ze nooit het beste met je voor hebben (gehad). Dat jouw ware geluk er bij hen, echt niet toe doet! Want anders zouden ze oprecht met je begaan zijn, en je misschien zelfs nog steunen, op weg naar een leven dat jou wel geluk geeft. Dit, aan al het Ego(ïsme) voorbij.

In je hart en ziel, daar zit jouw enige echte goede raadgever.
Die wijst jou altijd de juiste mensen en plaatsen aan, om je mee te verbinden.
Laat het nu toe, het is echt tijd. Je hebt jezelf nu lang genoeg ondermijnd en in de steek gelaten.

Laat je hart nu maar eens écht thuiskomen!
© Liefs van Leila

Leila

Relatieproblemen en “de grote verschillen” tussen mannen en vrouwen Deel 1 en 2:

Zijn mannen en vrouwen gelijk of zijn ze totaal verschillend?
Wat is waar en hoe belangrijk is dat? En hoe gaan we daar met elkaar mee om?
Leila vroeg me hierover te schrijven op haar blog. Ik voldoe daar graag aan.

Allemaal, mannen en vrouwen, ervaren we dezelfde behoeften als eten, drinken, activiteit, slaap, licht en donker etc..
Allemaal ervaren we dezelfde emoties en zijn we dus wel eens bang, boos, blij of bedroefd.
Allemaal ervaren we de behoefte aan ontwikkeling, eigenheid, er mogen zijn, vrijheid, eigen ruimte.
Allemaal ervaren we de behoefte aan nabijheid, genegenheid, liefde, intimiteit, aanraking en seks en de wens om ons daarin te kunnen en durven uitdrukken. En als we de neiging voelen om iets daarvan te ontkennen, zit daar altijd diep verscholen, toch die werkelijke behoefte onder.

Waar zitten dan de verschillen? En hoe gaan we daar met elkaar mee om? Kan dat eigenlijk wel, of moeten we maniertjes gaan gebruiken? En wat is werkelijkheid en wat is vooroordeel?

Het uitgangspunt voor alle discussies is vaak het anatomische verschil tussen mannen en vrouwen. Dit leidt tot overtuigingen over andere, zgn. onoverkomelijke verschillen, die aanleiding geven tot misverstanden, ruzies en zelfs stuk lopende relaties.

Voorbeelden hiervan zijn:
Vrouwen zijn van het zwakke geslacht. Mannen zijn stoer.
Vrouwen moeten altijd geholpen worden. Mannen weten altijd alles beter. Als een vrouw iets wil vragen en vertellen, moet een man altijd een oplossing bieden. Mannen moeten alles opknappen. Vrouwen zijn snel radeloos. Mannen zijn mogen niet huilen. Vrouwen zijn emotioneel. Vrouwen willen je binden. Mannen kunnen niet blijven.
Mannen kunnen “het” altijd. Vrouwen doen het alleen als ze van je houden. Vrouwen bedoelen ja, als ze nee zeggen. Mannen moeten veroveren.

Tja, zo kunnen u en ik nog wel even door gaan. En ook in alle boeken die hierover zijn geschreven vind je veel van dit zelfde terug, worden oplossingen gezocht en adviezen gegeven.
Hier, binnen de mogelijkheden van dit blog, wandel ik met u door een aantal vragen, vooroordelen en voorbeelden heen.
En zoals het op een blog hoort, kunt u opmerkingen plaatsen en vragen stellen, waarop ik kan reageren.

Het meest intrigerende is dat al deze verschillen pas opkomen in een relatie. Dat maakt het interessant om naar de inhoud van die relatie te kijken. Vanuit welke behoeften komen mensen bij elkaar? Wat trekt ons naar elkaar toe en waar komt dat vandaan?
Hebben we echt de ander nodig om ons door het leven te loodsen? Hebben we echt pas het gevoel dat we leven als we zo dienstbaar zijn en voortdurend klaar staan voor de ander?
Voel je je pas echt zeker als er altijd iemand is die alles voor je doet en opknapt? Ben je echt pas gelukkig als je voortdurend complimentjes van de ander krijg om wat je allemaal doet?
En wat gebeurt er als je even geen tijd heb, het even ook niet weet. Of wat gebeurt er als je blijft vragen, omdat het nooit genoeg is?

Dan ontstaan de zogenaamde seksegebonden, rolbevestigende relatieproblemen; de sleur. Ook de intimiteit en de seks lijden er onder. We raken op elkaar uitgekeken en drijven steeds verder af van voor de hand liggende oplossingen. En zo spontaan als we met elkaar begonnen, zo dramatisch gaan we uit elkaar.

Wat wisten we van elkaars werkelijke behoeften en hoe goed kenden we die van ons zelf? Heb je ooit onvoorwaardelijk aan de ander gevraagd “waar heb jij behoefte aan?” En heb je ooit de ander van je eigen echte behoeften verteld? Ken je ze zelf eigenlijk wel en durf je daaraan toe te geven? Ben je misschien diep van binnen bang om de ander te verliezen, omdat die jou niet meer nodig heeft?
Houd jij, bewust of onbewust, de ander van jou afhankelijk zodat die je niet verlaat?

Soms, misschien in een opwelling, zeg je iets tegen de ander dat kwetsend blijkt te zijn. Dat was niet je bedoeling, maar onbewust raakte je de ander op een pijnplek. Wat doe je? Ga je je verdedigen?
Of vraag je wat er bij de ander gebeurde en luister je daar naar? Maken jullie ruimte om te luisteren naar elkaars verhaal?

Stel je voor dat ze vraagt: ”Mag ik je wat vertellen?” en dat je alleen luistert, dat ze je uiteindelijk bedankt en zegt, dat ze nu zelf de oplossing gevonden heeft. Wat gaat er dan door je heen? Dat ze je niet nodig heeft? Ga nog eens na wat er gebeurde? Je was haar klankbord; dat had ze nodig. Toen pas bleek dat ze het zelf wist en dat jij niet alles voor haar hoeft op te lossen. En dat is goed voor haar zelfvertrouwen en dat is toch geweldig? Draai de rollen eens om en voel wat er dan met jou gebeurt, dat je het misschien herkent. Dat jullie wezenlijk niet zo verschillend zijn.

Raak je uit je doen als de ander een keer geen tijd voor je heeft? Als de ander het druk heeft met andere dingen die gewoon een keer voorrang kunnen hebben? Ben je bang dat de ander niet meer terug komt en weet je niet hoe je de tijd moet doorkomen?

Realiseer je dan, dat dit je de gelegenheid biedt, te voelen hoe afhankelijk je bent. Dat je kennelijk niet alleen kunt zijn. Maar de ander is niet je vader of moeder en jij bent volwassen. Door even alleen te moeten zijn en te voelen wat er dan met je gebeurt, biedt de relatie je de kans, deze oude pijn op te lossen.

Deel 2:

“Relatieproblemen en het verschil tussen mannen en vrouwen” Deel 2

Bij de eerste ontmoeting voel en ken je alleen je eigen onzekerheid; “ben je wel leuk, aardig, gezellig genoeg, wat vindt de ander van je, en wat mag je verwachten, vragen, voorstellen, doen?
Dat de ander minstens net zo onzeker is realiseer je je niet en zeg je dan ook niet tegen elkaar.
Dit patroon herhaalt zich ook later in de relatie. Vragen als: “Waar heb je zin in, wat vind je leuk, lekker, fijn?” doe je b.v. af met “Ik vind alles goed, lekker, leuk, als jij het maar naar je zin hebt.” etc., meestal om de ander plezieren en soms om het jezelf makkelijk te maken. Je hoeft je dan immers niet bloot te geven. Je ziet daarbij over het hoofd dat je elkaar daardoor maar moeilijk echt leert kennen. Maar ken je jezelf eigenlijk voldoende om je behoefte te kunnen uitspreken of ben je bang om te falen en voor gek te staan of uitgelachen te worden? En zou de ander dat dan niet zijn?
Er is maar één manier om daar achter te komen: door je eigen onzekerheid uit te spreken en naar die van de ander te vragen, met de bereidheid om rustig en zonder oordeel naar elkaar te luisteren.

Het is niet eenvoudig om uit het oordeel te blijven. We zijn zo gewend om over van alles wat te moeten vinden. Maar bedenkt dan dat iedereen zijn eigen beleving heeft van zichzelf in de wereld om zich heen en dat al die belevingen en indrukken juist zijn, voor iedereen persoonlijk.
Ken je die filmscènes waarin twee mensen maar niet tot elkaar kunnen komen omdat ze zo vreselijk langs elkaar heen praten? Jij hoort en ziet het, omdat je de beelden van beide kanten kent. Maar zij zijn niet in staat om het aan elkaar te laten horen en zien.
Luisteren naar elkaar is dus belangrijk; luisteren, vragen als je iets niet begrijpt en laten uitpraten.

Daarnaast kun je vragen waar de ander behoefte aan heeft, wat iets heel anders is dan “willen”, omdat het uiten van behoefte de direct vertaling is van het gevoel en het uiten van de wil de vertaling is van het verstand.

Laat ik eens met een ander steentje nieuwe kringen in het water maken; kringen over liefde en houden van . Want daar gaat het toch ook om? Relatie, liefde, houden van, in alle uitingsvormen.
Twijfel je wel eens of de ander nog van je houdt? Je weet niet waardoor of waarom, maar toch heb je dat gevoel.
Wellicht lijkt of is de uitingsvorm veranderd en misschien is er ook op lichamelijke gebied, in de intimiteit, in de seks wat veranderd, zonder dat je je dat groei- of gewenningsproces bewust was.
Je kan je niet meer laten verrassen, ziet niet meer de uiting van liefde in de kleine dingen die er juist van getuigen dat de ander ons zo goed kent. Dat de ander ons beter kent dan wie ook, en soms zelf beter dan wij ons zelf kennen.
Hoe kijk je dan naar je eigen bijdrage? Hoe ontvang je wat de ander je aanreikt en wat geef jij?

Ik pak een grotere steen voor grotere kringen, koppel nog duidelijker liefde en houden van aan seks. Er is op koken en mode na geen onderwerp waar meer over geschreven wordt en met reden; het is voor iedereen een heel belangrijk onderwerp.
Het is belangrijk om tal van redenen; we vinden het fijn, we hebben er behoefte aan, we zijn er naar op zoek, we geven het exclusiviteit , we maken het tot onderwerp van bezit en jaloezie, er wordt om gevochten en we zien het als de ultieme uitingsvorm van onze liefde voor een ander.
Ondertussen zijn we echter maar heel magertjes in staat tot werkelijke, oprechte communicatie over onze seksuele behoeften, gevoelens, vermogens, wensen en fantasieën.
Dat manco ligt al besloten in onze opvoeding. Ben je getuige geweest van de seksuele relatie van je ouders? Heb je de grootsheid en kracht van een gezonde, complete, helende, groeiende seksuele relatie van jong af aan meegekregen?
De ooievaar, de bloemkool of de muziek waren ooit de brengers van broertjes en zusjes maar geloven kon je het niet. Tussen je dijen heerste immers dat vreemde, niet benoemde gevoel.
Gelukkig is er sinds internet veel veranderd. Dat heeft echter zo snel en zulke grote vormen aangenomen dat je er het juiste spoor makkelijk in bijster raakt.

Wat heeft dit alles te maken met “het verschil tussen mannen en vrouwen”?
Veel, heel veel, zo niet alles. Het ligt aan de basis van de relatie waar de voedingsbron ligt voor de diepgang er van.
Ik kom er op terug in mijn volgende stuk. Ondertussen kun je er over nadenken, vragen stellen, op zoek gaan naar je eigen antwoorden, alleen of samen met je partner.
Je kunt ook al reageren en je vragen of opmerkingen doorsturen. Voel je vrij.

Vragen stellen? E-mail via de contact pagina naar praktijk Asclepios: www.hypnose-regressie.nl

Vriendelijke groet,

Jan.

Zorg dat je altijd blijft werken aan je geestelijke ontwikkeling.
Het is echt belangrijk om te allen tijde, emotioneel op jezelf terug te kunnen vallen.
Stel je nooit afhankelijk op van je werk, partner, familie of je vrienden.

Belangrijk is dat je naast je drukke werkzaamheden,
ruim tijd maakt voor je geestelijke ontwikkeling.
Dan blijf je emotioneel onafhankelijk én in balans, welke situatie zich ook voordoet in je leven.

Leila ©

De reïncarnatieleer zegt dat wij steeds door elkaar heen, hier op aarde terug keren. Weet jij het allereerste begin ervan nog? Ik niet…

Soms is een vriendschap veel fijner voor jou, dan wat je met een familielid kunt delen. En dat mag dus beslist!

Liefde en gevoelens dwing je niet. Ze zijn eerlijk en vrij.
Wees hierin oprecht naar jezelf toe en ook naar die ander toe. Liefde is niets lichamelijks, maar iets geestelijks. Belangrijk is om positieve energie, liefde en eerlijkheid na te streven.
De wil om eerlijk te zijn naar jezelf toe en naar de ander.
Open staan voor de waarheid. Wat is de waarheid vraag je? Dat is hoe iemand iets werkelijk in zijn hart en ziel beleeft. Neem je eigen gevoelens en die van de ander heel serieus. Nooit bagatelliseren. Als dat toch zo gebeurd, dan is er geen werkelijk contact. Zo een contact mag je loslaten omdat het niet waar is en de groei niet bevorderd.

Je kunt het beste alleen maar omgaan met mensen die, óf hetzelfde bewustzijn hebben als jij of ‘hoger’. Je hoeft het absoluut niet altijd met elkaar eens te zijn, als je elkaar maar wél serieus neemt.

Als het echt goed past, dan verloopt de omgang, bijna altijd, als vanzelf. Dan voelt het warm en harmonieus. Is er teveel verschil tussen het bewustzijn en de doelstellingen van twee mensen, dan is dat nooit gezond!

Nooit bang zijn om je familie of vrienden te ‘verliezen’. Let er alleen heel goed op, dat jij jezelf nooit verliest. Als de ander werkelijk om je geeft dan laat die je vrij, vrij om te groeien op jouw manier.

Laat gerust alle opgelegde maatschappelijke oordelen los,
en leef vanuit jouw éigen gevoel. Kies altijd bewust en wees gerust.

Leila ©